و باز بیآغاز...

هركدام از ما يك ناديا در زندگى داريم ...

aaghaaz — Mon, 20 Mar 2006 17:53:18 GMT

آخر سر تمام شد.

بعضي از كتاب‌ها هستند كه من جون مي‌كنم تا تمامشون كنم. يعني فكر مي‌كنم با هر ده بيست صفحه خوندن بايد كمي استراحت كنم تا بتونم كمي در موردشون فكر كنم و خودم رو با نوع نگارش اون وفق بدم.

كتاب ناديا (آندره برتون ) و ترس و لرز (سورن كيركگور) برام همينطوري بود. كه البته امروز ناديا را تمام كردم.

ناديا جزء اولين رمان هاى سوررئاليسم است كه نويسنده براي جلوگيري از تشريح از تصاوير استفاده كرده ، و يكي از پيچيده‌ترين آن‌ها .شايد ناديا مصداق همين جمله باشد كه خود برتون در مورد يكي از تابلوهاي مورد علاقه اش‹ ميهماني نان فطير› در پاورقي كتاب مي نويسد: سرشار از نيات پنهاني است وتاويلش باريك بيني بسيار مي‌طلبد. ‹‹هيچ بعيد نيست ضروري باشد زندگي را مثل نشاني پوشيده نويس شده‌ي سردابهاي پنهان ، رمز گشايي كنيم››.

كتاب با طرح چرايي زندگي و هستي ( همان مسئله حل نشده زندگي) آغاز مي شود. (كي هستم؟) در ادامه نويسنده با خانمي به نام ناديا برخورد مي‌كند كه ردى باشكوه در زندگى نويسنده مى گذارد، آدمي الهام‌بخش ،‌ خيال برانگيز ، بعضي مواقع خسته كننده و نااميد كننده ! كه دست آخر كارش به جنون مي‌كشد.

شايد اين احتمال را بتوان داد كه در زندگى هر فردى دست كم يك ناديا وجود دارد كه هم خيال برانگيز است و هم نااميد كننده ، هم خسته كننده و الهام بخش.

ناديا قانون كلي كه مي گويد ما آنطوري مي بينيم كه اشيا خود را نمايان مي سازند را نقض مي كند و مي گويد ما آن طور مي بينيم كه مي خواهيم ببينيم.

«زيبايى مانند يك ارتعاش خواهد بود يا وجود نخواهد داشت.»

ناديا براي راوي تعريف ميكند: يكي از معشوقه‌هاي ناديا وقتي دستش را به او(ناديا) نشان مي دهد، ناديا به هم چسبيدن انگشتان معشوقه اش را به دليل وجود يك زخم مي انگارد ولي وقتي مرد هر دو دستش را به او نشان مي دهد ناديا متوجه مي شود كه هر دو دست او داراي انگشتهايي هستند كه بهم چسبيده اند.ناديا به راوي ميگويد:‹‹آيا چنين چيزي ممكن است‌ ؟ آدم اين همه وقت با كسي باشد و بارها فرصتش را پيدا كند تا او را در همه حال ببيند، و به ريزترين حركات و خصوصياتش دقيق شود ولي در آخر بفهمد اصلا هيچ چيز نديده و متوجه آن چيز اينقدر علني نشود. به نظر... به نظر شما عشق مي‌تواند اين طوري ما را بازي بدهد؟›› *

پ.ن * : بخشي از رمان "ناديا" اثر "آندره برتون" ترجمه‌ي "كاوه ميرعباسي"

پ.ن :

شما نمي‌توانيد آن ستاره‌ را طوري كه من مي‌ديدم ، ببينيد.

( روزنامه‌ي ايران)

پنجاه كتاب برتر قرن بيستم / نادیا ۵۰ (iketab)

روز نوشت :

- امروز خلاصه كاراي مقدماتي تحقيقم را فرستادم. هنوز هيچ كاري نكرده كلي خسته شدم. فكر كنم اگر زمان تعيين نمي‌كرد ، تا ده روز ديگه هم نمي‌فرستادم!

- كمتر از 2 ساعت ديگه به تحويل سال مونده.

بابا كي گفته شب سال نو بايد سبزي پلو و ماهي بخوريم. يكي مثل من كه خيلي از ماهي خوشش نمي‌آد بايد چي‌ كنه. من ترجيح مي‌دهم تن ماهي بخورم ، اما از اين ماهي‌ها نخورم. هم بوش تو خونه با اين آشپزخانه‌هاي به اصطلاح Open تا دو روز مي‌مونه ، هم بد مزه‌است. هم دو ساعت سركاري تا پاكش كني كه مبادا يه تيغ داشته باشه !!! اصلاً ميگو هم غذاي دريايي ، چرا اينا ميگو درست نمي‌كنن؟؟؟

از الآن غر زدن‌هام شروع شد. (سالي كه نكوست ... )

پايان 1384

و باز بيآغاز...

aaghaaz — Fri, 17 Mar 2006 08:21:55 GMT

" و ناگهان چه زود دير مي‌شود

گفتم ديگر تمام شد

گفتم هميشه پيش از آنكه فكر كني تمام مي‌شود "

يك سال ديگر هم گذشت .

كمتر از چهار ،‌پنج روز به تحويل سال مونده .

هيچ احساسي بهش ندارم.

شايد چون بيست و يك سال كه اين اتفاق داره برام مي‌افته.

شايد چون مي‌خوام از احساس‌هام بكاهم.

شايد چون من تنها اين نقطه از سال را عيد نمي‌دونم .

براي من روز‌هايي زيادي از سال هست كه عيد ،‌ روز‌هاي خوشي ،‌ موفقيت ،‌ روز‌هايي كه به هدف جديد نشانه مي‌رم.

مثل همين كه فكر مي‌كنم روز‌هاي زيادي از سال را مُردم ، تو همون زمان‌هايي كه فكر مي‌كردم اي كاش بميرم و نبينم.

"لحظه‌ها ،‌ سهممان از برگ‌هاي تاريخ است"

شايد عيد يك تلنگر باشه ،

فقط براي اينكه به‌ ما بفهمونه كه اين لحظه‌ها در حال گذر است .

و عيد آغازي دوباره هست ،

و باز بيآغاز...

" قلمم مي‌چرخد

بر لبم يك مفهوم :

بر جاده پلي از عزم و جسارت بزنيم " **

پ.ن : **‌ اين قسمت مال متن يكي از دوستام در 4/4/84 است.

يادمان باشد...

aaghaaz — Fri, 10 Mar 2006 14:40:18 GMT

يادمان باشد كه از هر آدمي به اندازه‌ي خودش توقع داشته باشيم.

يادمان باشد كه بيش از حد براي ديگران دلسوزي نكنيم و بيشتر دلمان به حال خودمان بسوزد.

يادمان باشد كه احساس‌مان را به اندازه نشان دهيم.

يادمان باشد كه دروغ و دورويي مخصوص آدم‌هاست.

يادمان باشد كه آدم‌ها ، اون افراد ايده‌آل ما نيستند.

يادمان باشد كه اما ما مي‌توانيم ايده‌آل زندگي و رفتار كنيم تا اين صفات پسنديده را به ياد ديگران نيز بياندازيم.

يادمان باشد كه خوبي‌ها فقط در نزد ما نيست ، پس بيآموزيم.

یادمان باشد که دو روز دنیا ارزش هیچ چیز را ندارد...

ايام خوش آن بود كه با دوست به سر شد...

aaghaaz — Sun, 05 Mar 2006 12:16:18 GMT

ديروز شنيدم يكي از استاداي پيشم داره ميره امريكا ، پيغام فرستاده كه بريم ببينيمش . يادمه اولين باري كه ديدمش ، اوايل تير 1381 بود و قرار بود با من مصاحبه كنه. يه حس خيلي بدي داشتم ، يا يه تصورات كاملاً اشتباه كه تو سال‌هاي قبلش از بچه مفيدي‌ها داشتم. شايد هم استرس كنكور .يه لحظه ترسيدم كه تو درس‌هاي سال كنكورم جلوي بچه‌ها و معلم‌هام خيلي كم بيارم ، يه دفعه زدم زير گريه با اينكه سئوال‌هايي هم كه داده بود ، درست حل كرده بودم. شايد اگه دوستام با من به اون مدرسه نميومدند ، منم ديگه اونجا نمي‌رفتم. خيلي جالب بود ، اولين آزموني رو كه داديم ، ديدم من از بچه‌ها چيزي كم ندارم ، اون‌ها هستن كه نسبت به من خيلي ضعيف اند. (متاسفانه اين كمبود اعتماد به نفس را هنوز تو خودم مي‌بينم. )

حالا دارم يادي از گذشته‌هام مي كنم. ياد بچه‌‌هاي پيش ، دوستاي صميميم ، معلم‌هام و... آلبوم عكس‌هام رو آروم ورق مي‌زنم . انگار با هر عكس دارم به اون زمان يه سفر مي‌كنم.

عكس‌هايي كه سر افطار با بچه‌ها انداختيم. از بعضي‌هاشون خبر دارم. از بقيه خيلي كم. چشمم به يكي از بچه‌ها افتاده كه شنيدم به خاطر بي‌توجهي به ديابتش ، وقتي كه غش كرده بهش مواد قندي داده بودن ، و دار فاني را وداع كرده... . يكي ديگه هم يك ازدواج ناموفق داشته ، و الان يك خانم مطلقه است. يكي رفته گولدكوئيست كه پول دار بشه. يكي داره اصفهان درس مي‌خونه. اون يكي از شهرستان اومده تهران و ... .

يادم اون سال تنها سالي بود كه من مي‌گفتم كه مبادا يه دفعه برف بياد ، ما تعطيل بشم و نريم سر كلاس دبفرانسيل (رزمي) . ياد رزمي هم بخير ، كه فكر كنم تنها استادي بود كه همش داشت به ما روحيه مي‌داد. مثل اينكه الان هم پدر شده. توي عكسش هم شيطنت از چشماش مي‌باره...

سر كلاس منور هم كه مي‌رفتم ، فقط داشتيم باهاش كل كل مي‌كرديم ، يا من همش پاي تخته بودم. ياد اونم به خير كه من رو سه بار از كلاس انداخت بيرون و سه بار بهم جايزه‌ي نقدي داد. چقدر به اسمش حساسيت داشت كه حتماً بهش بگيم آقاي منوري !!! براي رزمي كه تعريف كرده بوديم ، اسمش رو گذاشته بود" آقاي ايييي "

حالا رسيدم به عكس شيرزاد ؛ يادمه وقتي مي‌خواست با بقيه عكس بندازه كلي ادا از خودش در آورد ، اما به محض اينكه فهميد ما مي‌خوايم باهاش عكس بندازيم ، سنگين رنگين واستاد. يه پيرهن مشكي هم تنش. هرچي ام از فيزيكم داشتم از شيرزاد دارم . (خدا مادرش رو هم بيامورزه) خيلي جالب يه جمله داشت كه اون رو براي هر آدمي براش صدق كنه حداقل يه دفعه گفتم : " آدم هميشه قبل از اينكه تو واقعيت شكست بخوره ، تو ذهنش شكست مي‌خوره " (البته خودم هم تجربه‌اش رو داشتم.)

الآن يادم افتاد كه رزمي‌ هم يه جمله‌ي جالب داشت :‌ " من هميشه هدف‌ آدم‌ها رو جاي خودشون مي‌بينم . " يه عقيده‌ي خوب ديگه هم داشت كه آدم‌ها وقتي تقلب كنند ،‌ اون مطلب رو ياد مي‌گيره.

اون قاضي هم كه هر دفعه من و الهام رو با هم با خاك يكسان مي‌كرد و از كلاس مي‌رفت بيرون... . همش هم به خط خوب و رنگي رنگي نوشتن فكر مي‌كرد.

هميشه بهم مي‌گفتن كه سال پيش بهترين سال تحصيلي . اين رو تا به چشم‌هاي خودم نديده بودم ، اصلاً باور نمي‌كردم . اون سال رو با تمام خوبي و بدي‌هاش ، با تمام وجودم لمس كردم ، مي‌بينم كه واقعاً زيبا ترين سال تحصيلي من بوده. نمي‌دونم ، اما شايد به دليل اينكه آدم تو سختي‌ها قدر همه چيز رو بيشتر مي‌فهمه. قدر دوستي‌ها ، قدر خانواده ،‌ قدر معلم‌ها و دلسوزانش ، قدر ثانيه به ثانيه‌ي زندگي ... .

وقتي كه با دوست‌هاي اون سال‌هام حرف مي‌زنم ، يه آرامشي بهم دست مي‌ده ،‌ وقتي مي‌خوام ببينمشون سر از پا نمي‌يشناسم ،‌ مثل بچه‌ها ذوق مي‌كنم. حالا هم همين طور شدم ؛ با هم قرار گذاشتيم كه بريم پيش‌دانشگاهيمون و آقاي ايييي و شيرزاد رو ببينيم.

شايد اگه بگم كه شب از ذوقم خوب نخوابيدم ، كسي باور نكنه.

آدم‌ها :

aaghaaz — Sun, 26 Feb 2006 10:30:18 GMT

نا خواسته پا به دنيا مي‌ذارن.

نا خواسته وارد بازي زندگي مي‌شن.

نا خواسته وارد شادي و غم ديگران مي‌شن.

نا خواسته وارد مهلكه‌ي روزگار مي‌شن.

نا خواسته زجر مي‌كشن.

فقط يك لحظه چشماشون رو باز مي‌كنند ، مي‌بينند كه همه چيز شده ناخواسته...

ديگه حتي چشم‌هاشون رو باز نمي‌كنند.

خواسته يا ناخواسته ادامه مي‌دن.

نا خواسته مي‌ميرن.

نا خواسته فراموش مي‌شن ، به جز اونايي كه خواستند چشم‌هاشون باز بمونه...

پ.ن : در پي تنش‌هاي يك همسايه و ديدن يك بچه‌ي بيگناه...

احمدي‌نژاد و 2 واحد تاريخ اسلام ...‏

aaghaaz — Fri, 20 Jan 2006 07:09:18 GMT

... پس از مرگ عثمان جمعي از مردم به سوي علي آمدند و خواستار امامت ايشان شدند...

... علي (ع) برقراري حق و عدالت را وظيفه‌ي حكومت مي‌دانست و عقيده داشت حق دادني ست...

... معاويه و بقيه واقع گرايان عقيده داشتند كه حق گرفتني است ، هر كس نگيره ستم مي‌بينه...

... عدالت در مناطق مختلف كشور يكي از انواع عدالت بود كه علي ايجاد كرد . (بر خلاف خلفاي ديگر كه بيشتر به مركز توجه داشتند تا به حاشيه)

عدالت عاطفي نوع ديگري از عدالت بود كه ايشان برقرار كردند. مثلاً براي دلجويي به ديدار خانوادگان شهدا و مجروحين مي‌رفتند. و اين گونه از عدالت‌ها خارج از اهداف سياسي بود...

- با خوندن اين‌ها ياد جناب احمدي نژاد افتادم. پيش خودم فكر كردم احمدي نژاد با اين سفر‌هاي اخيرش به زاهدان و بندرعباس و ديدار از يك خانوده‌ي شهيد در قم ، هم يه دوره تاريخ امامت گذرونده ، اما ممكن چندتا از نكات اصلي رو فراموش كرده باشه –

... حاميان اصلي امام : حاميان معتقد به امامت علي(ع) بودند ، و حاميان متقاعد بودند. حاميان اصلي معاويه : حاميان متوقع و حاميان مجبور بودند و كساني كه اسلام را از ديد معاويه مي‌ديدند...

...عدالت در فداكاري نيز يك نوع ديگر از عدالت‌هايي است كه علي اين را نيز كاملاً اجرا كرده بود؛ يعني كسي را به زور مجبور به فداكاري نمي‌كرد و به همه فرصت انتخاب مي‌داد ؛ در حالي بيشتر سپاهيان معاويه از افراد مجبور تشكيل شده بود...

- حالا دارم فكر مي‌كنم كه اين همه سرباز كه داريم ، آيا به خواست خودشون وارد سربازي شدن؟؟؟ شايد جناب احمدي نژاد براي گرفتن نمره ناپلوني فقط بعضي از قسمت‌ها رو خونده و يا انقدر خر زده كه معاويه و علي رو قاطي كرده ! –

پ . ن :‌البته من به ايشون هم حق مي‌دهم كه اشتباه كنه ، چون خودم هم امام‌‌ها رو قاطي كردم. بعد از جلسه‌ي امتحان هم از هر كي مي‌پرسيدم ؛ تقريباً مشكل من رو پيدا كرد. من از همين جا به تمام دست‌اندر كاران امر آموزش براي هزينه‌هايي كه صرف كتب بينش و معارف و ديني كردن خسته نباشيد مي‌گم.

=< اي كاش ايشون علاوه بر واحد تاريخ اسلام يا يه چيزي شبيه به اين ، واحد‌هاي ديگري مثل فن بيان ، سياست در حرف زدن و ... رو هم مي‌گذروند تا ما به اين واكنش‌ها دچار نشيم.

اشتغال زایی...

aaghaaz — Tue, 10 Jan 2006 15:18:18 GMT

يه نگاهي به ساعت مي‌اندازي ، عقربه‌ي كوچيك درست رو عدد هشت واستاده و داره يه خورده مي‌ره جلوتر. اين يعني خيلي ديرت شده ؛ يعني تا به كلاست برسي كاملاً ديرت مي‌شه. شروع مي‌كني به دويدن. حالا مي‌رسي به يك اتاقك تقريباً 2×2 و متوجه تغيير و تحولاتش مي‌شي. چون تا حالا فقط يك نفر رو ميدي كه توي اين دو سال با هم آشنا شده بوديد ؛ اما حالا يكي نشسته پشت يك ميز سمت راستت ،‌ يكي نشسته رو ميز! ،‌ يكي نشسته روي صندلي سمت چپ و بساط صبحانه روي ميز پهنه. حالا هر سه‌تاشون بهت خيره شدن. يكيشون داره صورتتُ نگاه مي‌كنه ، يكيشون مانتوتُ برانداز مي‌كنه ، يكيشون ناخن‌هات دونه دونه نگاه مي‌كن ؛ بعد يكيشون كه فكر نكنم خيلي بزرگتر از خودت باشه با يك نگاه نا آشنا و با يك لحن تحكم‌آميز بهت مي‌گه "خانوم كارتت". حالا تو نمي‌دوني از اين نقشي كه دانشگاه در رابطه با طرح اشتغال‌زايي افراد به ويژه خانم‌هاي بيكار داره بخندي يا چون ديرت شده يه جيغ سرشون بزني. بعد تو راه كه داري مي‌ري پيش خودت فكر مي‌كني كه يعني اين كار‌ها رو يك نفر نمي‌تونه انجام بده ؛ بعد با يك لحن مسخره به خودت جواب مي‌دي كه ' خوب ، شايد تو اين كشوري كه هيچيش تخصص نمي‌خواد ، اين كار نياز به تخصص داشته باشه يا شايد چون مي‌خوان كار‌ها موازي(Parallel) انجام بشه (يعني سريعتر تموم بشه بايد چند نفر را استخدام كنند).' حالا به حياط دانشكده مي‌رسي و به جاي اين كه به خاطر دير شدن كلاست ناراحت بشي ، دلت براي اون جوون‌هايي كه تو اون اتاقك نشستن مي‌سوزه. "‌يعني واقعاً از اين كه وقتشون صرف اين كار مي‌شه ، راضي‌اند ؟‌ " . بعد پهلو خودت مي‌گي : دانشگاهي كه بيش از 20 سال تحت نظر يك نفر مديريت مي‌شه ،‌ جاي هيچ رشد و بهبودي نداره و فقط هر روز بسته‌تر مي‌شه! حالا مي‌ري سر كلاس و استادت اومده و طبق معمول تأخير مي‌خوري...

از هر در سخني :

پريشب با آق داداش بدون هيچ برنامه‌اي رفتم تأتر " يك زن ، يك مرد " به كارگرداني آزيتا حاجيان. . . تقريباً اين قدر از بازي مريلا زارعي و ارژنگ امير فضلي خوشم اومد كه يك حالت ذوق مرگ شدن بهم دست داد. قبل از اينكه برم تأتر حساب كرديم كه يه چيزي بيش از هفتاد ساعت از خونه بيرون نرفته بودم و مثلاً داشتم درس مي‌خوندم. و اين گروه تأتر كه به قول خودشون براي خنداندن و گرياندن (و به فكر فرو بردن ) آمده بودن ، خستگي اين چند روز من را از بين بردن . و با يه روحيه جديد دوباره درس خوندنم را شروع كردم.

" هميشه براي رسيدن به پيروزي بايد از بعضي وابستگي‌ها صرف نظر كرد "

روز از نو و روزي از نو ...

aaghaaz — Sun, 01 Jan 2006 19:09:35 GMT

دوباره اين فصل منحوس امتحان‌ها شروع شد. دوباره شب نخوابيدن‌ها و درس خوندن‌ها شروع شد.

تا اونجايي كه يادم مي‌آد من از امتحان متنفر بودم. (لطفاً ، يكي بياد ريشه يابي كنه!!! :D )

و تا اونجايي كه يادم مي‌آد هميشه وقتي به چنين فاصله‌اي از امتحان‌ها مي‌رسم مثل بندگان گنهكار از 'شب امتحان درس‌خوندن' توبه مي‌كنم ، و به خودم قول مي‌دم كه ديگه درس بخونم . اما باز مثل خيلي از بندگان گنهكار توبه را زير پا مي‌گذارم. و باز روز از نو و روزي از نو ...

و باز تا اونجايي كه به ياد ميارم اين روال مرسوم و هميشگي زندگي من بوده (خشت اول چون نهد معمار كج ، تا ...)

امروز اين برادر محترم هم كه من نمي‌دونم چي از جون من مي‌خواد ، برام يه سورپرايز آورد. ( دوباره بساط زبانش رو آورد كه براش ترجمه كنم !!! ] مثل اينكه تاريخ انقضاي اين تهديد‌هاي من تموم شده [ و اينجاي داستان بود كه به اين نتيجه رسيدم كه اين برادر نسبتاً محترم! (اَه ، اَه ، اَه) هيچ چيز نَوَ فهمه ... )

از هر در سخني :

ديروز راديو اعلام كرد :‌" نمايشگاه (مسابقه) عكاسي براي بزرگداشت قربانيان جادثه هواپيماي C-130 برگزار خواهد شد. از علاقه مندان به شركت در اين مسابقه تقاضا مي‌شود كه عكس‌هايي كه در رابطه با اين موضوع است ، براي ما ارسال كنند و ... ."

با خودم فكر كردم خوب شد اين هواپيماي C-130 سقوط كرد و اين حادثه‌ي دلخراش‌‌ (البته از نظر من) رو ايجاد كرد كه براش مسابقه بذارن. خوب حالا اگه كسي عكسي داره براي بزرگداشت قربانيان حتماً بفرسته!!! اصلاً به جاي اين حر‌ف‌ها استيضاح اين وزير دفاع چي‌ شد ؟ ( هيچي ، آبشُ كشيدن چلو شد ؛) ) من که نوفهمم این نمایندگان چرا منصرف شدن؟؟؟

پروفسور بهزاد...

aaghaaz — Tue, 27 Dec 2005 16:16:18 GMT

امروز سر كلاس گراف استاد يك نامساوي نوشت ،‌ بعد توضيح داد كه اين نامساوي حدسي است كه پرفسور بهزاد زده و تا الآن نه اثبات شده نه رد. يه نگاهي هم به Reference درس انداخت و گفت اينجا نوشته كه اين حدس تقريباً به طور همزمان توسط بهزاد در امريكا و فردي ديگر در روسيه در سال 1965 زده‌ شده. همون آن يه قيافه‌ي يك پيرمرد جدي ، قد بلند و نسبتاً كم مو با روپوش سفيد اومد جلوي چشام ؛ و يه لحظه به خودم افتخار كردم كه يك ايرانيم (و از اين مهمتر بهزاد استاد شهيد بهشتي ِ !!!) چون بهزاد لقب "پدر گراف" رو داره . هر چند من تا الآن سر كلاساش نرفتم ،‌ اما شنيدم به گراف ميگه " جونوَر" !!! فكر كنم اينقدر با گراف مأنوس شده و بهش فكر كرده كه اونُ يه موجود زنده‌ي رام نشده مي‌بينه.

لینکده :

شعرهاي شاعران معاصر

برگزيدگان كتاب‌هاي جديد

فراموش نكن...

یک بوسه‌ي بزرگ ...

aaghaaz — Sun, 25 Dec 2005 19:59:22 GMT

ديگه امروز زمستون ابهتش ُ نشون داد كه منم اومد.

امروز كلي بارون اومد.

اين بارونا چندتا ويژگي خوب دارن :‌ يكيش اينكه هوا تميز مي‌شه . دوميش اينكه زمين تميز مي‌شه . سوميش اينكه كفش من تميز مي‌شه!!! D:

اما امروز ديگه هوا سوز و سرماي زمستان ُ داشت. " پس ايمان بيآوريم به آغاز فصل سرد "

اين مردم هم خيلي با حال اند. يه روز مي‌گن چرا بارون نميآد ؛‌ يه روز هم كه بارون ميآد مي‌گن چرا قطع نمي‌شه ،اين چه وضعش ؟؟!!! خدا رو شكر كه خدا نمي‌خواد به ساز اين مردم برقصه!

امروز هوس كردم برم يه ميل بافتني بگيرم دستم بشينم شالگردن ببافم. نه به اون موقع‌ها كه بايد به عنوان كار عملي شالگردن مي‌بافتيم و تمامشُ مامانم بافت ، نه به الآن !

از هر در سخني

الآن عنوان خيلي از پست‌هاي وبلاگ‌ها شده "يك بوس كوچولو" .

خيلي جالب اغلب اين وبلاگ‌ها فقط از يكي از موضوع‌هاي اين فيلم نوشته بودن : مرگ

نمي‌دنم چرا اين موضوع توجه اكثر افراد را به خودش جلب كرده ، شايد چون ناشناخته‌ترين قسمت زندگي انسان هست. شايد چون هنوز راحتي مرگ را تجربه نكردن ، شايد چون فيلم قبلي فرمان‌آرا (بوي كافور ، عطر ياس) هم داراي موضوع مرگ بود و... .

اما چرا هيچ كس (حداقل اونايي كه من ديدم) در مورد موضوع‌هاي ديگه اي كه فيلم نمايش مي‌داد ننوشته‌اند ؟

اما حالا من مي‌خوام از اون موضوعاتي كه در فيلم به آن پرداخته شده بود بنويسم :‌( منظورم نقد فيلم نيست، چون منتقد نيستم . اما در مورد اون چيزايي كه فهميدم دست به قلم شدم. البته دست به كيبورد!!!)

1- چرا بزرگان ادب ما بايد فراموش شوند؟‌ چرا وقتي زنده‌اند هيچ‌ كسي يادي از اونا نمي‌كنه؟ تازگي‌ها هم كه مد شده ، اين بزرگان وقتي مي‌ميرن ، مي‌رن تو ليست چهره‌هاي ماندگار!!! و وقتي مي‌ميرند ناله‌ي ايران و ايرانيان به گوش مي‌رسد.

2- زماني ايران و ايراني آغاز كننده‌ي تمدن و حقوق بشر بود. اين تاريخ و افتخارات كشورمان نبايد به دست فراموشي سپرده شود =< حال نگه داشتن اين ميراث همراه با آگاهي به گردن ما انسان‌هاي زنده است. كه 'زنده' هم واژه‌ي غريبي ست .

3- ما بارها و بارها شاهد فرار هموطن‌هايمان به بهانه‌ي آزادي به آن طرف مرز‌ها بوده‌ايم. و بارها و بارها شاهد بوديم كه از پشت اين شبكه‌هاي سياسي چه حرف‌هاي بي‌استدلال و بي‌پايه و اساسي زده‌ مي‌شود يا به قول معروف بيرون گود نشستن و مي‌گن لنگش كن، و يا لب به خاموشي بسته‌اند. و خيلي از مردم ساده‌ي ما نشستن و گوش به حرف‌هاي آن‌ها مي‌دهند و حسرت يك ايران آزاد را مي‌خورند. واقعاً چند درصد آن‌ها (بيرون گودي‌ها) در آن آزادي بي‌قيد و شرطشان يك كار مفيد براي كمك به هموطنانشون انجام داده‌اند ؟ چند درصد آنها در غم مردم ما شريك واقعي بوده‌اند ؟؟؟

4- مسئله‌ي تقدير و سرنوشت كه هر چيزي سر اون زمان خودش اتفاق مي‌افته. و هيچ امري نمي‌تونه اون كاري كه از قبل مقدر شده به تأخير بياندازه.

5- هر آدمي‌ اون قدر وقت و زمان در اختيار داره كه بتونه به اون جايگاه شأن و منزلت اصلي و واقعيش برسه ...

6- براي آنهايي كه مرگ را جدا از طبيعت زندگي نمي‌بينند ، مرگ مي‌تونه خيلي راحت‌تر و لطيف‌تر از يك بوسه باشه. و به قول فروغ : " من پري كوچك غمگيني را مي‌شناسم ؛ كه در اقيانوسي مسكن دارد ؛ و دلش را در يك ني‌لبك چوبين مي‌نوازد آرام،آرام ؛ پري كوچك غمگيني كه شب از يك بوسه مي‌ميرد ؛ و سحرگاه از يك بوسه به دنيا خواهد آمد. "